Van de Serengeti naar de woonkamer

Een camera als verlengstuk van nieuwsgierigheid

Wie Daryl ontmoet, merkt al snel dat stilzitten niet in zijn woordenboek voorkomt. Naast zijn job in een ziekenhuis is hij fotograaf, loper en content creator. Reizen en fotografie vormen de rode draad in zijn leven.

Dat fotograferen begon ooit eenvoudig, met een smartphone en een modeblog. Toen hij merkte dat hij meer uit zijn beelden wilde halen, kocht hij zijn eerste spiegelreflexcamera. Vanaf dat moment was er geen weg meer terug.

"Ik wilde niet alleen mooie foto's maken, maar verhalen vertellen. Een goede foto toont je niet alleen wat er gebeurde, maar laat je voelen hoe het was om er zelf bij te zijn." Die manier van kijken nam hij mee naar Tanzania.

Een droom die werkelijkheid werd

Een safari stond al jaren bovenaan zijn verlanglijstje. Eerst dacht hij aan Zuid-Afrika, maar omdat zijn vriendin daar al was geweest, viel de keuze op Tanzania, vooral vanwege de wereldberoemde Serengeti. En dat gebied maakte alle verwachtingen waar: de uitgestrektheid van het landschap, de rust en de enorme hoeveelheid wildlife. "Het voelde regelmatig alsof we deel uitmaakten van een natuurdocumentaire."

"Wanneer je in de jeep stapt, weet je nooit wat de dag zal brengen. Welke dieren kom je tegen? Hoe dichtbij komen ze? Dat onbekende maakt elke game drive bijzonder."

Waar veel vakanties volgens een planning verlopen, voelt een safari als één groot avontuur. Achter elke bocht kan iets gebeuren dat je nooit had kunnen voorspellen. En op één late namiddag in Tarangire National Park gebeurde dat ook.

Het moment waarop alles veranderde

Op het einde van de namiddag reed de jeep traag richting de uitgang van het park. Plots verscheen er een olifant op de weg. De gids zette de jeep rustig aan de kant zodat het dier kon passeren, maar de olifant besliste er anders over. In plaats van langs de auto te lopen, veranderde hij van richting en kwam recht op de jeep af.

Terwijl de gids voorzichtig achteruitreed over de hobbelige zandweg, kwam de olifant almaar dichterbij. Hij versnelde, wapperde met zijn oren en liet duidelijk merken dat de jeep daar niet welkom was. Een spannend moment, zeker toen achteruitrijden niet langer kon, omdat er meerdere jeeps achter hen stonden te wachten. De gids besliste het gras op te rijden en achter een struik een veiligere positie te zoeken. Pas daar verloor de olifant zijn interesse.

"Het duurde misschien maar tien tot vijftien minuten, maar het voelde veel langer aan. Op dat moment besef je pas echt hoeveel kracht wilde dieren hebben."

Net tijdens die spannende minuten drukte Daryl af. Niet omdat het technisch de perfecte foto is, maar omdat het beeld een herinnering vat die geen woorden nodig heeft: de naderende olifant, de oren wijd open, het stof rond zijn lichaam en in de lucht.

"De jeep reed achteruit, de olifant kwam op ons af en ik moest in een fractie van een seconde reageren. Telkens als ik naar die foto kijk, ben ik weer terug in dat moment."

Van duizenden foto's naar één reisverhaal

Na de thuiskomst begon misschien wel het lastigste deel van de reis: kiezen. Daryl wist al snel wat hij met zijn foto's wilde. Geen mapje op een harde schijf, maar een salontafelboek dat het hele verhaal van de reis vertelt, en die ene foto van de olifant groot afgedrukt aan de muur.

Tijdens het selecteren keek hij eerst kritisch naar de techniek: scherpte, scherpstelpunt, compositie. Bij burst-reeksen koos hij het beste moment: de mooiste houding, de interessantste blik. Maar het boek had een maximum aantal pagina's en dus moest hij ook afscheid nemen van foto's die hij zelf prachtig vond.

"Elke foto is verbonden met een herinnering. Maar niet alles past in een boek. Soms moet je als fotograaf echt 'kill your darlings'."

Het resultaat is een fotoboek dat leest als een visueel reisverslag, waarin elke pagina hem weer even terugbrengt naar Tanzania: van uitgestrekte landschappen tot intieme ontmoetingen met dieren. En in de woonkamer hangt het moment dat hij nooit meer vergeet.

Herinneringen die je blijft zien

"Een fotoboek neem je sneller uit de kast. Je bladert er samen door, vertelt de verhalen opnieuw en beleeft de reis weer even. Dat is helemaal anders dan foto's die ergens op een harde schijf staan." De wanddecoratie doet volgens hem hetzelfde, maar dan dagelijks. Geen decoratie, maar een venster naar dat ene moment in Tarangire.

Vraag je Daryl waaraan hij hoopt terug te denken als hij over twintig jaar het boek openslaat, dan gaat het niet over de perfecte compositie of camera-instellingen, maar over het gevoel van die reis. En net dat is de kracht van een gedrukte herinnering. Eén blik op de muur of één pagina in het boek en je bent er weer even terug.